Η Κίνα υιοθετεί μια επιφυλακτική και προσεκτική στάση απέναντι στις τουρκικές πολιτικές που βασίζονται στους «εθνοτικούς δεσμούς», ή αυτό που είναι γνωστό ως «τουρκικός εθνικισμός», για να επεκτείνει την εξωτερική της επιρροή, συμπεριλαμβανομένου του κινήτρου της χορήγησης ιθαγένειας στους Λιβανέζους Τουρκομάνους. Αυτό οφείλεται σε διάφορους λόγους, με το κύριο να είναι η σταθερή στάση της Κίνας ενάντια στις «τουρκικές εθνοτικές πολιτικές» και η υπεράσπιση της κρατικής κυριαρχίας. Η Κίνα απορρίπτει την αρχή της παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις και θεωρεί τη χρήση της εθνικότητας ως εργαλείο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, ή αυτό που είναι γνωστό ως Παντουρκισμός, ως απειλή για την αρχή της «κρατικής κυριαρχίας». Η Κίνα φοβάται ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει πρότυπο για παρέμβαση σε άλλες σφαίρες επιρροής. Εδώ, η πολιτική ευαισθησίας της Κίνας έναντι του «τουρκικού εθνικισμού» είναι ιδιαίτερα εμφανής. Το Πεκίνο αντιμετωπίζει με βαθιά καχυποψία οποιαδήποτε τουρκική κίνηση που αποσκοπεί στην προώθηση μιας κοινής εθνοτικής ταυτότητας στο εξωτερικό, καθώς αυτό τροφοδοτεί άμεσα τις αποσχιστικές τάσεις εντός της Κίνας, συγκεκριμένα στην περιοχή του Σινγιάνγκ (Ανατολικό Τουρκεστάν), όπου κατοικούν Ουιγούροι τουρκικής καταγωγής.
Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ
Η Κίνα φοβάται το προηγούμενο της χορήγησης τουρκικής ιθαγένειας σε μια σειρά εθνοτικών μειονοτήτων στο Λίβανο, καθώς αυτό, από την κινεζική προοπτική, θα μπορούσε να δημιουργήσει εθνοτικά κέντρα εξουσίας. Η Κίνα θεωρεί τις υποσχέσεις της Τουρκίας (που δόθηκαν από τον υπουργό Εξωτερικών της το 2020) για τη χορήγηση τουρκικής ιθαγένειας στους Λιβανέζους Τουρκομάνους ως μια προσπάθεια να αλλάξει η δημογραφική και πολιτική ισορροπία, κάτι που το Πεκίνο θεωρεί ως μια μορφή «εθνοτικής εξουσίας» που θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει τα εύθραυστα κράτη. Η Κίνα φοβάται την επέκταση της υποστήριξης της Τουρκίας στην αρχή της «τουρκικής εθνοτικής ενότητας» και τον αντίκτυπό της στην ασφάλεια της περιοχής Σινγιάνγκ της Κίνας, όπου υπάρχει τουρκική μειονότητα. Η Κίνα φοβάται ότι η επιτυχία αυτής της τουρκικής πολιτικής στο Λίβανο ή αλλού θα μπορούσε να ενθαρρύνει την Άγκυρα να προσφέρει παρόμοιες παραχωρήσεις, όπως διαβατήρια ή δικαιώματα διαμονής, στους Ουιγούρους, όπως έχει ήδη συμβεί τα προηγούμενα χρόνια, οδηγώντας σε σοβαρές διπλωματικές εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών.
Αν και η Κίνα δεν έχει εκδώσει άμεση και επίσημη δήλωση σχετικά με την απόφαση της Τουρκίας να χορηγήσει υπηκοότητα στους Τουρκομάνους στο Λίβανο ή σε άλλους, οι σιωπηρές επιφυλάξεις της σχετικά με την τουρκική απόφαση μπορούν να συναχθούν από διάφορα συμφραζόμενα, το πιο σημαντικό από τα οποία είναι η ευαισθησία της Κίνας απέναντι στην «τουρκική ταυτότητα»: η Κίνα αντιμετωπίζει με καχυποψία οποιαδήποτε πολιτική που ενισχύει τους δεσμούς με βάση τη διασυνοριακή «τουρκική ταυτότητα», δεδομένης της σύνδεσης αυτής της έννοιας με το ζήτημα των Ουιγούρων στο Σινγιάνγκ. Οι Ουιγούροι είναι μια τουρκική εθνοτική ομάδα, τα δικαιώματα της οποίας η Τουρκία υπερασπίζεται μερικές φορές, κάτι που το Πεκίνο θεωρεί ως παρέμβαση στις εσωτερικές του υποθέσεις. Επιπλέον, η Κίνα εφαρμόζει μια πολιτική ελέγχου ασφαλείας για όσους έχουν δεσμούς με την Τουρκία. Σε αυτό το πλαίσιο, η Κίνα επιβάλλει πρόσθετους περιορισμούς και ελέγχους ασφαλείας σε άτομα που έχουν πραγματοποιήσει επισκέψεις στην Τουρκία ή έχουν ισχυρούς δεσμούς με αυτήν όταν υποβάλλουν αίτηση για βίζα εισόδου στην Κίνα, αντανακλώντας την αυξανόμενη ανησυχία της Κίνας για την «εθνοτική δραστηριότητα» που συνδέεται με την Τουρκία.
Η Κίνα υιοθετεί με συνέπεια την αρχή της μη παρέμβασης στις υποθέσεις άλλων χωρών, τηρώντας την αρχή της εθνικής κυριαρχίας και αντιτιθέμενη στη χρήση των εθνοτικών ταυτοτήτων ως εργαλείου πολιτικής επιρροής σε άλλες χώρες. Αυτή είναι η ίδια λογική που έχουν χρησιμοποιήσει ορισμένα κόμματα για να επικρίνουν τις ενέργειες της Τουρκίας έναντι των Τουρκμενών του Λιβάνου, θεωρώντας τις «παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις». Ωστόσο, η Κίνα επιδιώκει επίσης μια ρεαλιστική σχέση με την Τουρκία. Παρά τις διαφωνίες με την Τουρκία σχετικά με το ζήτημα των τουρκικών εθνοτικών ομάδων, τόσο το Πεκίνο όσο και η Άγκυρα επιθυμούν να διατηρήσουν τη στρατηγική και οικονομική συνεργασία. Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών επιβεβαίωσε πρόσφατα την επιθυμία του για βαθύτερη συνεργασία με την Κίνα. Ωστόσο, η Κίνα έχει γίνει επιφυλακτική απέναντι στην πολιτική της Τουρκίας να αξιοποιεί τους «τουρκικούς εθνοτικούς δεσμούς» για να επεκτείνει την επιρροή της στην Κεντρική Ασία και το Σινγιάνγκ, φοβούμενη εσωτερική αστάθεια παρά τα κοινά οικονομικά συμφέροντα. Το Πεκίνο θεωρεί αυτή την πολιτική, η οποία περιλαμβάνει την προώθηση της τουρκικής και της ουιγούρικης ταυτότητας, ως απειλή για την εσωτερική εθνική κυριαρχία του και, ιδίως, για τις εθνοτικές μειονότητες τουρκικής καταγωγής στο Σινγιάνγκ. Ως εκ τούτου, η Κίνα διαχειρίζεται την προκύπτουσα ένταση ακολουθώντας μια πολιτική ενσωμάτωσης της Τουρκίας στην πρωτοβουλία «Μια Ζώνη, Ένας Δρόμος».
Το πιο σημαντικό σημείο διαφωνίας για την Κίνα όσον αφορά την υποστήριξη της Τουρκίας στους τουρκικούς εθνοτικούς δεσμούς στο εξωτερικό πηγάζει από τον φόβο της εκμετάλλευσης του τουρκικού εθνικισμού. Η Κίνα φοβάται ότι η προώθηση του «τουρκικού εθνικισμού» από την Άγκυρα θα μπορούσε να υποκινήσει αποσχιστικά συναισθήματα μεταξύ της μειονότητας Ουιγούρων τουρκικής καταγωγής στο Σινγιάνγκ. Κατά συνέπεια, η Κίνα επιβάλλει περιορισμούς στις σχέσεις της Τουρκίας με τη «μειονότητα των Ουιγούρων» στην Κίνα. Επιπλέον, η Κίνα ανησυχεί για την τουρκική επιρροή στην Κεντρική Ασία μέσω της τουρκικής προπαγάνδας που προωθεί την τουρκική εθνότητα. Η Κίνα θεωρεί την προσέγγιση της Τουρκίας προς τις δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας, με βάση τους ισχυρισμούς για την επέκταση της τουρκικής εθνότητας, ως ανταγωνιστή της δικής της οικονομικής και πολιτικής επιρροής στην περιοχή, ιδίως στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Μια Ζώνη, Ένας Δρόμος». Σε αυτό το πλαίσιο, η Κίνα ακολουθεί μια πολιτική γεωπολιτικής προσοχής έναντι της Τουρκίας όσον αφορά το ζήτημα της εθνότητας και των τουρκικών εθνοτικών δεσμών, λόγω της πιθανής ζημίας που αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει στα συμφέροντα και την επιρροή της Κίνας στη Μέση Ανατολή. Ενώ η Κίνα επιδιώκει να επεκτείνει την επιρροή της μέσω οικονομικών και αναπτυξιακών μέσων μέσω της πρωτοβουλίας «Μια Ζώνη, Ένας Δρόμος», πιστεύει ότι «οι εθνο-θρησκευτικές πολιτικές της Τουρκίας» προκαλούν πόλωση που εμποδίζει τη σταθερότητα που είναι απαραίτητη για τις κινεζικές επενδύσεις.
Ως εκ τούτου, η Κίνα υιοθετεί μια συγκεκριμένη προσέγγιση για τη διαχείριση των σχέσεων με την Τουρκία. Παρά τις επιφυλάξεις της Κίνας σχετικά με τις τουρκικές εθνοτικές πολιτικές, η Κίνα επιδιώκει να περιορίσει την Τουρκία μέσω της ανάπτυξης των οικονομικών δεσμών και της επέκτασης του εμπορίου, αξιοποιώντας τις οικονομικές ανάγκες της Άγκυρας. Αυτό απαιτεί μια προσεκτική ισορροπία στις πολιτικές θέσεις. Ως εκ τούτου, η Κίνα στέλνει έμμεσα διπλωματικά μηνύματα στην Τουρκία, εκφράζοντας τις επιφυλάξεις της σχετικά με τις εθνοτικές πολιτικές και τη χρήση της εθνοτικής ταυτότητας. Αυτό γίνεται μέσω της συνεπούς έμφασης της Κίνας σε διμερείς συναντήσεις σχετικά με την ανάγκη σεβασμού της «εδαφικής ακεραιότητας» και των μηνυμάτων «μη παρέμβασης», με στόχο η Άγκυρα να σταματήσει να υποστηρίζει κινήματα που βασίζονται σε διακρατική εθνοτική ταυτότητα. Έτσι, η Κίνα δεν αντιτίθεται γενικά στην παραχώρηση ιθαγένειας ως κυρίαρχη νομική πράξη, αλλά αντιτίθεται στην πολιτικοποίηση της εθνικότητας και στη χρήση της ως εργαλείου επιρροής. Θεωρεί την «πολιτογράφηση με βάση την εθνικότητα» στο Λίβανο ως κόκκινη σημαία που απειλεί άμεσα την εθνική της ασφάλεια, ιδίως σε σχέση με το ζήτημα των Ουιγούρων.
Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ
Ως εκ τούτου, η κινεζική θέση δεν στρέφεται κατά των Τουρκομάνων του Λιβάνου, αλλά αποτελεί μια αρχική επιφύλαξη της Κίνας έναντι της τουρκικής πολιτικής, η οποία χρησιμοποιεί τους «τουρκικούς εθνοτικούς δεσμούς» για να επεκτείνει την εξωτερική της επιρροή, φοβούμενη τις επιπτώσεις που αυτό μπορεί να έχει στα ευαίσθητα περιφερειακά και εσωτερικά συμφέροντα και θέματα της Κίνας στην Κεντρική Ασία, το Σινγιάνγκ και αλλού.
Πηγή: Modern Diplomacy